Repareerbaar.

Repareerbaar.
Repareerbaar.

Repareerbaar.

Steeds meer producten worden zo ontworpen dat ze sneller stuk gaan. Verder is het probleem dat je niet gemakkelijk bepaalde producten kan herstellen.(dus niet repareerbaar). Met name huishoudelijke producten worden nog complexer gemaakt als dat nodig is. Met het resultaat dat het sneller stuk gaat.

Vervangingsaankoop.

Het gaat soms zo ver. Dat producten zo worden gemaakt. Dat je van te voren kunt voorspellen, wanneer deze stuk gaan. De bedoeling is dat mensen sneller overgaan naar een vervangingsaankoop. Als je producten te goed maakt, komen consumenten niet meer snel terug. Om het oude product te vervangen voor een nieuwe.

Maatschappelijke kosten.

Begrijpelijk is het wel dat een producent de producten kwalitatief niet te goed wilt maken. Want je wilt als producent dat mensen niet te lang wachten om weer een nieuw product bij jouw te gaan kopen. Groot nadeel is dat de maatschappelijke kosten onnodig hoog worden door deze productiewijze. Maatschappelijke kosten zijn de kosten die wij als samenleving zelf moeten maken om bijvoorbeeld afval en of andere vervuiling op te ruimen. De vervuiler komt dan niet op voor de ontstane kosten.  Deze productiewijze zorgt ervoor dat er te veel nieuwe producten worden gemaakt. Wat op zich niet nodig is als de producten langer zouden meegaan. Veel meer produceren houd in dat er onnodig veel grondstoffen worden gebruikt.

Meer afval.

Verder zorgt deze manier van produceren voor veel meer afval. Afval dat vaak weer in ons milieu terecht komt of verbrand gaat worden.  Deze verbranding zorgt dan weer voor veel meer CO2 uitstoot. Dan moet je tot de conclusie komen dat we hier iets aan moeten gaan doen.

Vanuit de maatschappij komt er steeds meer een roep naar duurzaamheid. Het maken van producten die te snel stuk gaan, is niet meer gewenst.

Rol van de overheid.

De vraag is of de overheid hier een meer sturende rol moet in gaan spelen of dat we dit probleem op een andere manier gaan oplossen. Een oplossing kan zijn om binnen de EU af te spreken dat de wettelijke garantietermijn. Niet meer twee jaren is maar dat deze opgerekt wordt naar 5 jaren. Helaas heb ik nog geen berichten gelezen dat deze termijn daadwerkelijk 5 jaren is geworden.

Zo wordt de fabrikant verplicht om zijn producten duurzamer te maken. Wat weer voordeel oplevert voor de beurs van de consument en het milieu. Verder is er ook een ontwikkeling aan de consumentenkant. Consumenten zijn steeds meer bereid om aangeschafte producten te repareren als ze stuk zijn.

De consumentenbond had het idee om producenten te verplichten om op de verpakkingen van de producten te vermelden of je dit product kunt repareren of niet. Ik denk dat dit laatste een uitstekend idee is en dat dit weer een stap is richting duurzaamheid.